اردیبهشت 96

دیشب وبلاگ دختری نه چندان نا آشنارو مرور کردم که چقدر یکی دو سال پیش حال و احوال منو داشت.

پسری درون گرا که یحتمل حوصله ی ترسیم آینده رو نداشته عاشقش بوده، دختر نوشته بود شاید اون قدری من رو دوست نداره که بخواد زندگی آینده ش رو با من بنا کنه! و از ابهامات پی در پی و عشق و علاقه ی واقعی و زندگیش و .... نوشته بود.

دنیای عجیبیه، ولی خوشحال م از یک رنگی دوتاشون، خوشحالم از این که میبینم دو ماه پیش رابطه شون همیشگی شد و قدم در راهی گذاشتن که تهش ناپیدا اما خاطرشون جمع و دلشون آروم و پشتشون به هم قرص ه. خداروشکر به خاطر اینکه چیزی و براشون رقم زد که خودشون خواستن.

بعد ازدواجشون نوشته بود رویایی که تعبیر شد : )

اصلا آدم قند آب میشه تو دلش براشون

براشون آرزوی خوشبختی مستدام دارم ♥♥

فقط اونجا که خسرو شکیبایی میگه دوستت دارم و تاوان آن هر چه باشد، باشد داستان من ه.

الحمدلله رب العالمین : )