دی 96

به نظر ميرسه انسان بعد از یه ماجراهای خاصی تو زندگی با یه سری مسائل بیگانه میشه، مبهوت و گیجه و از یه چیزایی بیشتر از قبل تحت تاثیر قرار میگیره. راستش نمیدونم زندگی همینه یا نه ولی آدم بعد از یه اتفاق هایی عوض میشه، زندگیش رنگ عوض میکنه ، ترد میشه و ميشکنه ، بی حوصله میشه و گاهی چقرمه، گاهی خودش هم نمیدونه دقیقا باید چطوری حالش رو توصیف کنه چون تنهاييش به وسعت دنیا دنيا و یا شاید دنياها دنياها دلتنگیه.
مغرورم، حتی جلو خودم نمیخوام قبول کنم که با تمام وجودم حس میکنم زندگیمو گذاشتم تو گذشته و البته اینکه من ميلادو بیشتر دوست داشتم آزارم میده، بالاخره دختره و نازش، تلخه وقتی میبینی این چیزارو
نمیدونم درمونش چیه ولی با حس های نا آشنایی دست و پنجه نرم میکنم که علتش گوشه گیری قلب و شخصيتمه، سعی میکنم فرار کنم ولی نمیتونم
سعی میکنم یه آدم فرضی و تو ذهنم بذارم اما نمیتونم
سعی میکنم قبول کنم غمی نیست تو نبودش ولی بخدا نمیتونم
ظاهرا فحشش میدم اما تو دلم آرزو میکنم خدا عمر منو بگیره بده به اون و خوشحال باشه
اسم این درد چیزی نیست بجز عشق
متاسفم که اینطوری شد و تو نتونستي بموني